Menu

Blue

Αντανάκλαση. Είχε πέσει η νύχτα στον φιδωτό δρόμο προς το Σάλτσμπουρκ. Μπροστά στα φώτα του αυτοκινήτου η λίμνη άλλαζε χρώματα. Τα νερά της γινόταν σκούρα, μεταλλικά, κυλούσαν ήσυχα ανάμεσα στα γυμνά βουνά, που δεν είχαν ούτε δείγμα ζωής στις πλάτες τους. Το αυτοκίνητο έμοιαζε να κυλάει πάνω στον λευκόμαυρο απ' το χιόνι δρόμο και το κατράν έδειχνε -13 βαθμούς Κελσίου. Απότομα φρενάρισες. Οι πρώτες ρόδες βγήκαν απ' το δρόμο. Πάτησες στο λευκό, μάζεψες τα χέρια στη μέση, τυλίγοντάς τα με ένα μεγάλο κατάλευκο κασκόλ και στάθηκες ακίνητη μπροστά στο νερό. Η νύχτα είχε δύο φεγγάρια. Το βουνό είχε δυο κορυφές. Τα αδύναμα μπροστά στην λάμψη του φεγγαριού αστέρια έσπαγαν το φως τους σε μικρά μικρά κομμάτια. «...εδώ είναι ο έρωτας...» είπες. «Στο ένα φεγγάρι που είναι δύο...στα δύο βουνά που είναι ένα...»
Μέσα στις σκληρές πτυχές του βουνού, μέσα στα Καζάνια, οι Πάνες βράζουν σύννεφα και τα αφήνουν ελεύθερα στον βαθύ γαλάζιο ουρανό. Εκείνα ανεβαίνουν, παίζουν με τον άνεμο και ρουφάνε τις κορυφές. Ο ήλιος τα καίει, τα κάνει ένα με το φως του και τα Καζάνια τα γεννούν απ' την αρχή. Αυτός είναι ο κύκλος της ημέρας, ο αιώνιος κύκλος του φωτός και του σκότους στο βουνό των θεών.

This is a unique website which will require a more modern browser to work!

Please upgrade today!