Menu

Black and White

Black and White

12:09 Ζωνιανά Μάρτης του 2006 στο μικρό, ασπρόμαυρο καφενείο. Ο παππούς χάθηκε στα φύλλα της τοπικής εφημερίδας. Δε σήκωνε καν το βλέμμα του. Μόνο τα μάτια του κοριτσιού παγίδεψαν την εικόνα.
Στην πλατεία Ταξίμ περάσαμε δίπλα από το νοσταλγικό, κόκκινο τραμ. Αγκυροβολημένο για λίγες ώρες στην άκρη έβλεπε τους Έλληνες και τους Αρμένιους επιβάτες του, με τα ψηλά μαύρα καπέλα, τα μακριά μαύρα παλτό και το λευκό χαμογελαστό τους πρόσωπο. Εδώ στο Πέραν της Κωνσταντινούπολης. Βρεθήκαμε στην Οδό Ανεξαρτησίας ή αλλιώς İstiklal Caddesi. Στον πεζόδρομο που ποτέ δεν κοιμάται. Έχει μόνιμη συντροφιά τον ήχο των τακουνιών και τις σκιές από τα εκατοντάδες σώματα που κινούνται ατέλειωτα, σαν τους δείκτες του ρολογιού, κάνοντας κύκλους σε μια ευθεία. Παράδοξο, όπως και ο φόβος μου να μη σε χάσω. Το ρολόι πέρασε το 4. Με δεμένα δάχτυλα φτάσαμε στην οδό σου: «Mis...». Μπλέχτηκες ανάμεσα στα χαμόγελα και άρχισες να ανοίγεις όστρακα με πάθος. Τα τοξωτά σου φρύδια με σημάδευαν, τα μάτια σου με καίγαν αργά όπως ο ατμός τα μύδια.
07:15 Σουφλί : Μαύρες σκιές, καφενείο. Οι συνταξιούχοι πίνουν γουλιά-γουλιά τον καφέ και αφήνουν αργά τον καπνό να πετάξει, σαν όνειρο μπροστά στα πρόσωπα τους. Από το ράδιο έρχονται τραγούδια για το ρόφημά τους: «...μαύρος ήσουν διάβολος με άρωμα αγγέλου μπαίνεις στα στήθη με μεθάς σαν την φωνή της Μπέλλου...»

This is a unique website which will require a more modern browser to work!

Please upgrade today!